تبلیغات
آموزش و پرورش نوین - آلبرت اینشتین؛ متهم به کندذهنی

آلبرت اینشتین؛ متهم به کندذهنی


آلبرت اینشتین؛ متهم به کندذهنی
حتما شما هم شنیده اید که آلبرت اینشتین، کودکی و نوجوانی چندان ویژه ای نداشت، دیرتر از بچه های عادی به حرف آمد و بسیار گوشه گیر بود. اینشتین ژولیده مویی که به سبب تحقیقاتش جایزه نوبل گرفت، حتی در نوجوانی به کندذهنی متهم بود. او مانند بسیاری از بچه های مشابه خود تجربه اخراج از مدرسه و تنبیه سخت و حتی اخراج از کار را داشت. 
آلبرت اینشتین چهاردهم مارس ۱۸۷۹ در شهر «اولم» آلمان متولد شد . اما یک سال بعد از تولد او خانواده وی عازم مونیخ شدند. در پنج سالگی او را به مدرسه کاتولیک ها فرستادند. در آن مدرسه شیوه ای قدیمی رایج و آموزش در آن از طریق تکرار بود. همه چیز با نظمی خشک تحمیل می شد و هیچ اشتباهی بی تنبیه نمی ماند. اما آلبرت شدیدا طبق تعالیم کاتولیک تحصیل می کرد و حتی در مواردی در دروسی که به شرعیات و قوانین مذهبی کاتولیک بستگی داشت، چنان قوی شد که می توانست در هر مورد که همشاگردی هایش قادر نبودند به سوال های معلم جواب دهند، به آنها کمک کند.پدر آلبرت، هرمان اینشتین، کارخانه کوچکی برای تولید محصولات الکترو شیمیایی داشت و با کمک برادرش که مدیر فنی کارخانه بود، از آن بهره برداری می کرد. مادرش اهل هنر و صاحب احساسات هنرمندانه ای بود و به موسیقی نیز علاقه داشت.
آلبرت دیر به حرف زدن افتاد، حتی پدر و مادرش وحشت زده شدند که مبادا فرزندشان گنگ و غیرعادی باشد، اما بالاخره شروع به حرف زدن کرد، ولی اغلب ساکت و خاموش بود و خیلی اهل بازی هم نبود. نوجوانی اینشتین پر بود از گزارش های مدرسه در مورد بی علاقگی او به تحصیل، کند ذهنی، غیرمعاشرتی و گوشه گیر بودن. در مدرسه به او لقب «بابای کند ذهنی» داده بودند. 
بیشتر کسانی که درباره تنفر اینشتین از مدرسه، معلم و تحصیل نوشته اند، به نوع مدرسه، شیوه تدریس معلم و مطالبی که این دانش آموز باید فرا می گرفت، کمتر اشاره کرده اند. بازخوانی یک واقعه مهم در زندگی اینشتین ما را با مدرسه محل تحصیل او آشناتر می کند:
روزی آلبرت مریض بود و در خانه استراحت می کرد. پدرش به او قطب نمای کوچکی داد تا سرگرم باشد. اینشتین شیفته قطب نما شد. او قطب نما را به هر طرف که می چرخاند، عقربه جهت شمال را نشان می داد. آلبرت کوچولو به جای این که مثل سایر بچه ها آن را بشکند یا خراب کند، ساعت ها و روزها و هفته ها و ماه ها به نیروی اسرار آمیزی فکر می کرد که باعث حرکت عقربه قطب نما می شود. عموی آلبرت به او گفت در فضا نیروی نادیدنی (مغناطیس) وجود دارد که عقربه را جابه جا می کند. این کشف تأثیر عمیق و ماندگاری بر او گذاشت.
در آن زمان، این پرسش برای آلبرت مطرح شد که چرا در مدرسه، چیز جالب و هیجان انگیزی مثل قطب نما به دانش آموزان نشان نمی دهند؟! از آن به بعد تصمیم گرفت خودش چیزها را بررسی کند و به مطالعه آزاد مشغول شود. 
روزنامه جام جم









ادامه مطلب
[ 1391/12/24 ] [ 02:41 ب.ظ ] [ ساجدی مدیر وبلاگ ]